NIEBO istnieje - czyli WIECZNE SZCZĘŚCIE w BOGU, bo Jezus to ogłosił i potwierdził CUDAMI.

opracował ks. kan. Jarosław Włodarz

W ponad stu PRZYPOWIEŚCIACH Jezus Chrystus głosił EWANGELIĘ, czyli Dobrą Nowinę o Królestwie NIEBIESKIM i potwierdził licznymi cudami. Tuż przed Swoją Męką zapowiedział, że niektórzy z tych, którzy tu STOJĄ - nie umrą, zanim nie zobaczą Królestwa NIEBIESKIEGO. W tydzień później wziął ze sobą trzech Apostołów: Piotra, Jakuba i Jana, i udał się z nimi na górę Tabor, gdzie się przemienił i ukazał się im uwielbiony i jaśniejący NIEBIESKĄ CHWAŁĄ, rozmawiając o swoim odejściu z ziemi do Boga Ojca w NIEBIE - z uwielbionymi głównymi postaciami ze Starego Przymierza: zakonodawcą MOJŻESZEM i największym z proroków ELIASZEM. A po Swoim Zmartwychwstaniu ukazywał się On wielokrotnie wszystkim Apostołom i nakazał im iść na cały świat i głosić ludziom prawdę o ISTNIENIU NIEBA, które koniecznie trzeba zdobyć jako WIECZNE SZCZĘŚCIE w Bogu.

Mówił im później: "DANA Mi jest wszelka WŁADZA w NIEBIE i na ZIEMI. Idąc tedy NAUCZAJCIE wszystkie narody, CHRZCZĄC je (to znaczy oczyszczając z grzechów i dając im udział w naturze i życiu Boga, przez łaskę uświęcającą i inne łaski) w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, UCZĄC je ZACHOWYWAĆ wszystko, co wam NAKAZA£EM (w Swej Ewangelii). A Ja jestem z WAMI po wszystkie dni, aż do SKOŃCZENIA ŚWIATA". A kiedy na zapowiedziane POŻEGNANIE na Górze Oliwnej zebrał się wielki orszak Jego WYZNAWCÓW i UCZNIÓW - w liczbie około pięciuset osób- sam na ich oczach wzniósł się do NIEBA i zniknął im w obłokach. Zesłani zaraz potem Aniołowie tym zebranym ogłosili, że jak widzieliście Go wstępującego do NIEBA,tak ujrzą Go wszyscy ludzie na końcu świata, gdy przyjdzie w NIEBIESKIEJ CHWALE razem ze wszystkimi Aniołami sądzić wszystkich ludzi.


Przed swoim odejściem mówił im: "Idę przygotować wam MIEJSCE w NIEBIE, a gdy ono będzie już gotowe, przyjdę i zabiorę was, abyście i wy byli tam (w niebie) gdzie ja jestem.W domu Ojca Mego jest MIESZKAŃ WIELE, gdyby tak nie było, to bym wam powiedział".


Wcześniej zachęcał, abyśmy nie zbierali SKARBÓW na ziemi, ale w NIEBIE, bo tu mól i rdza niszczą, a złodzieje wykopują i kradną. Oraz: "Gdzie jest SKARB twój - tam będzie i SERCE twoje". Przestrzegał swych słuchaczy i uczniów przed - ZBYTNIMI ziemskimi troskami oraz UŁUDĄ ziemskiego BOGACTWA, bo właśnie BOGATEMU najtrudniej dostać się do nieba.Mówił innym razem o takim człowieku bogatym, który ciągle tylko myślał i zabiegał o powiększanie swego ziemskiego majątku, a zupełnie nie dbał o UCZYNKI MIŁOSIEDZIA wobec biednych, jako skarby nieba, aby być bogatym przed Bogiem. Nazwał go Jezus w swej przypowieści GŁUPIM, bo gdy tej nocy on nagle umrze, stanie jak wieczny nędzarz przed Bogiem z pustymi rękami, a zebrane przez niego ziemskie bogactwo, w którym on położył wszystkie swoje życiowe nadzieje - za nim nie podąży, ale ROZGRABIĄ je złodzieje i ludzie PRZYPADKOWI, którzy nie włożyli w jego zgromadzenie żadnego TRUDU swojej pracy.


Zażądał Jezus od bogatego młodzieńca, jeśli chce pójść za Nim i stać się Jego Uczniem, aby zamienił skarby ziemi na skarby nieba (sprzedając swój wielki majątek i rozdając pieniądze uzyskane biednym); podobnie radził bogatym faryzeuszom zapraszać na ucztę ludzi ubogich, którzy nie mają na ziemi czym się odwdzięczyć i wtedy czeka ich nagroda w niebie.
WIELKĄ nagrodę w niebie Jezus w Kazaniu na Górze obiecał: ubogim w duchu, cichym i pokornego serca, miłosiernym, pragnącym i łaknącym sprawiedliwości, zachowującym pokój z ludźmi, ludziom czystego serca oraz znoszącym prześladowanie dla sprawiedliwości.


Szczególnie WIELKĄ nagrodę nieba obiecał Jezus swoim UCZNIOM głoszącym Ewangelię, jeśli jednocześnie JĄ będą sami sumiennie i szczerze praktykować i PRZYKAZANIA Jego ZACHOWYWAĆ i tym co będą CIERPIEĆ PRZEŚLADOWANIE z powodu Chrystusa i Jego Ewangelii, gdy będą znienawidzeni przez wszystkich, gdy ludzie wszelkie zło kłamliwie i bezpodstawnie będą im zarzucać, a ich imię uznają za podłe i godne pogardy i zniewagi - "CIESZCIE SIĘ i RADUJCIE, albowiem WIELKA jest WASZA NAGRODA w NIEBIE".


Wizja nieba dana przez Boga s. Faustynie Kowalskiej

opracował ks. kan. Jarosław Włodarz


"Dziś w DUCHU byłam w NIEBIE i oglądałam te niepojęte PIĘKNOŚCI i SZCZĘŚCIE, jakie nas czeka po śmierci. Widziałam - jak WSZYSTKIE STWORZENIA - oddają nieustannie Bogu CZEŚĆ i CHWA£Ę. - Widziałam - jak WIELKIE jest SZCZĘŚCIE w Bogu, które się ROZLEWA na wszystkie stworzenia USZCZĘŚLIWIAJĄC je. I wraca do ¬RÓD£A (w Panu Bogu)- wszelka CHWA£A i CZEŚĆ z (tego) USZCZĘŚLIWIENIA (stworzeń w niebie).


I wchodzą (dusze) w G£ĘBINY Boże - KONTEMPLUJĄ życie WEWNĘTRZNE Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego - którego NIGDY nie pojmą, ani nie zgłębią. To ¬RÓD£O (ich) SZCZĘŚCIA - jest w swej istocie NIEZMIENNE, lecz ZAWSZE NOWE - TRYSKAJĄCE USZCZĘŚLIWIENIEM - wszelkiego stworzenia. Rozumiem teraz św. PAW£A (Apostoła), który powiedział: "Ani oko nie WIDZIA£O, ani ucho nie S£YSZA£O, ani WESZLO w serce człowieka - co Bóg PRZYGOTOWA£ (w niebie) tym, którzy GO MI£UJĄ" (już na ziemi).
I dał mi Bóg poznać JEDNĄ JEDYNĄ rzecz, która MA - NIESKOŃCZONĄ wartość w Jego oczach - a tą jest MI£OŚĆ BOŻA - Miłość, Miłość i jeszcze raz Miłość. Z JEDNYM AKTEM czystej MI£OŚCI Bożej NIC nie może iść w PORÓWNANIE. O, jakimi niepojętymi WZGLĘDAMI darzy Bóg duszę, która Go SZCZERZE miłuje.


O, SZCZĘŚLIWA DUSZA, która się cieszy już tu na ziemi Jego SZCZEGÓLNYMI WZGLĘDAMI - a są nimi dusze MA£E i POKORNE. Ten wielki MAJESTAT BOŻY, który G£ĘBIEJ poznałam - WIELBIĄ duchy NIEBIESKIE według STOPNIA £ASKI (wykorzystanej) i HIERARCHII, na które się dzielą.
Widząc tę POTĘGĘ i WIELKOŚĆ Boga - dusza moja nie została PRZERAŻONA GROZĄ , ani LĘKIEM... Dusza moja została NAPE£NIONA - POKOJEM i MI£OŚCIĄ.
A im więcej poznaję WIELKOŚĆ Boga - tym więcej się cieszę, że On takim jest. Niezmiernie się cieszę Jego WIELKOŚCIĄ i cieszę się, że jestem taka MALEŃKA. bo DLATEGO, że jestem taka MA£A - nosi mnie na RĘKU Swym i trzyma mnie przy SERCU Swoim.


O, mój Boże - jak mi ŻAL ludzi, którzy NIE WIERZĄ w ŻYCIE WIECZNE, jak się MODLĘ za NICH - aby promień Miłosierdzia ich OGARNĄ£ i PRZYTULI£ ich Bóg do
£ONA ojcowskiego. Miłość (Boża) nie zna BOJA¬NI i przechodzi przez wszystkie CHÓRY ANIELSKIE - które trzymają STRAŻ przed Jego TRONEM (w niebie). Ona się nie zlęknie nikogo. Ona DOSIĘGA Boga i TONIE w Nim - jako JEDYNYM SKARBIE swoim. Cherubin z MIECZEM OGNISTYM, który strzeże RAJU (niebieskiego) - nie ma W£ADZY nad nią.
O, CZYSTA MI£OŚCI Boża - jakże jesteś WIELKA i NIEPORÓWNANA (z niczym cennym na tej ziemi). - O, gdyby dusze (już tutaj na ziemi) POZNA£Y MOC twoją!". Dz 777.
" UTONĘ£A dusza moja w TOBIE WIEKUISTY BOŻE od chwili, w której Sam mnie pociągnąłeś ku Sobie. O, Mój Jezu - im więcej Ciebie POZNAJĘ, tym więcej Cię POŻĄDAM.
Poznałam w Sercu Jezusa, że dla dusz WYBRANYCH - jest w SAMYM NIEBIE (odrębne, wyższe) NIEBO - gdzie nie wszyscy mają WSTĘP, ale TYLKO (same) dusze WYBRANE. Niepojęte szczęście, w którym dusza będzie ZATOPIONA. O, Mój Boże, że też nie mogę tego (SZCZĘŚCIA) opisać, choć w najdrobniejszej CZĄSTCE. - Dusze są PRZENIKNIĘTE Jego BÓSTWEM i przechodzą z JASNOŚCI w JASNOŚĆ - ŚWIAT£OŚĆ NIEZMIENNA, ale ZAWSZE NOWA, a nigdy monotonna...O, Trójco Święta - daj poznać się duszom". Dz 592.


"Nagle ujrzałam Anioła Stróża, który mnie zaprowadził (
do samego NIEBA) przed tron Boży. Przechodziłam przez wielkie ZASTĘPY ŚWIĘTYCH, poznałam wielu znajomych, których (już) ZNA£AM z ich obrazów.
Widziałam WIELU JEZUITÓW, którzy mnie (teraz) zapytali: "Z jakiego zgromadzenia jest ta dusza? Kiedy im odpowiedziałam, spytali się: Kto jest twoim kierownikiem? Odpowiedziałam, że Ojciec Andrasz.

Kiedy chcieli więcej (ze mną) pomówić - mój Anioł Stróż dał znak MILCZENIA i (z nim zaraz) PRZESZ£AM przed sam TRON BOŻY. Widziałam JASNOŚĆ wielką i nieprzystępną, widziałam MIEJSCE swego PRZEZNACZENIA (WIECZNEGO w niebie) w bliskości Boga. Ale JAKIE ono jest - nie wiem, bo zakrywał je OB£OK. -
Ale mój Anioł Stróż mi powiedział: Tu jest twój TRON za WIERNOŚĆ w SPE£NIANIU WOLI Bożej ( na ziemi). Dz 683.